…Ο Ντόκινς κάθε φορά ξεπερνά τον εαυτό του!
Άραγε, πρέπει να πιστεύουμε στον Θεό; Τον χρειαζόμαστε για να εξηγήσουμε τη συναρπαστική γοητεία του απίθανου φυσικού κόσμου μας; Τον χρειαζόμαστε για να είμαστε καλοί άνθρωποι;

Στο πρώτο μισό αυτού του θαρραλέου βιβλίου, με μια χιουμοριστική αποδόμηση των ιστοριών της Βίβλου, ο Ντόκινς διαλύει την υποκρισία που κρύβουν ο Χριστιανισμός και όλα τα δόγματα. Δίπλα στη συγκριτική θρησκειολογία παρατάσσει την ηθολογία, τη φιλοσοφία και τις θετικές επιστήμες και χαρίζει απλόχερα στη νέα γενιά την ευκαιρία να ξεπεράσει όλα τα περί Θεού που της φύτεψαν γονείς, δάσκαλοι, παπάδες. Οι απαντήσεις στα Μεγάλα Ερωτήματα έρχονται μόνο με την κατάκτηση της γνώσης και την εξοικείωση με την ωμή αλήθεια της πραγματικότητας.

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον δεύτερο μισό, ο απαράμιλλα μεταδοτικός ενθουσιασμός του τον ωθεί να διαπλέξει αθεϊσμό και εξελικτική αλλαγή με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Οι εντυπωσιακοί θρίαμβοι της εξέλιξης -όπως το πώς οι άνθρωποι κυοφορούν άλλους ανθρώπους, οι μεταμφιέσεις του χαμαιλέοντα, το καμουφλάζ του χταποδιού, η κούρσα εξοπλισμών της γαζέλας και του γατόπαρδου, η μετάλλαξη των ιών, και κυρίως η προδιάθεση του ανθρώπου να δείχνει καλοσύνη στον συνάνθρωπο- προσφέρουν στον αναγνώστη μια μοναδική εισαγωγή στη φυσική επιλογή και τον επιστημονικό ορθολογισμό που θεμελιώνουν η βιολογία και η σύγχρονη φυσική…]

-The Sunday Times

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς απώλεσε την πίστη του στον Θεό σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Βαθιά εντυπωσιασμένος από την ομορφιά και την πολυπλοκότητα τόσο της ζωής όσο και του φυσικού κόσμου, αισθανόταν με βεβαιότητα την ύπαρξη ενός ουράνιου Σχεδιαστή. Ωστόσο, μελετώντας τη θεωρία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής, άλλαξε ριζικά τις πεποιθήσεις του. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι σχεδόν κάθε παιδί ακολουθεί την ίδια θρησκεία με τους γονείς του, που πάντα τυχαίνει να είναι η μοναδική «αληθινή» θρησκεία!

 

[…Απεχθάνομαι τη συνήθεια να καρφιτσώνουμε στα μικρά, αθώα παιδιά ετικέτες ανάλογα με το θρήσκευμα των γονιών τους: «καθολικός», «προτεστάντης», «μουσουλμάνος». Μου φαίνεται τόσο παράλογο, όσο το να δίνουμε σε ένα παιδί την ταμπέλα «παιδί σοσιαλιστής» ή «συντηρητικό παιδί» – και, αλίμονο, ποιος θα μπορούσε ποτέ να στιγματίσει με τέτοιους χαρακτηρισμούς ένα αθώο πλάσμα! Για τους ίδιους λόγους, δεν είναι σωστό να μιλάμε για «άθεα παιδιά», δηλαδή για παιδιά άθεων γονέων…