Σε αντίθεση με όλες τις άλλες μορφές ζωής του πλανήτη μας, που περιμένουν παθητικά τη μοίρα τους, εμείς οι άνθρωποι ελέγχουμε, κατά κάποιον τρόπο, το πεπρωμένο μας. Όποτε η ανθρωπότητα ήρθε αντιμέτωπη με κρίσεις ζωής και θανάτου, αντεπεξήλθε και έθεσε ακόμα υψηλότερους στόχους. Το πνεύμα της εξερεύνησης είναι κρυμμένο στα γονίδιά μας και πυρπολεί, διαχρονικά, την ψυχή μας.

Με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και βαθιά γνώση της σύγχρονης τεχνολογίας και της πρωτοποριακής έρευνας στα διαστημικά ταξίδια, ο διεθνούς φήμης φυσικός Δρ. Μίτσιο Κάκου διασχίζει τα σύνορα της αστροφυσικής, της πυραυλικής, της τεχνητής νοημοσύνης, της ρομποτικής, της βιοτεχνολογίας, και παρουσιάζει το πιο μεγαλεπήβολο όραμα του είδους μας: το ταξίδι της ανθρωπότητας σε απρόσιτους γαλαξίες και την ανάπτυξη αειφόρου πολιτισμού στο βαθύ διάστημα.

Δρασκελίζουμε το κατώφλι μιας νέας Χρυσής Εποχής στην εξερεύνηση του διαστήματος. Το 2024 θα εγκαινιάσουμε το πρώτο αρχηγείο μας στη Σελήνη. Το 2045 θα αποπειραθούμε το χτίσιμο υποδομών στο έδαφος του Άρη και την εξόρυξη των πολύτιμων χημικών στοιχείων του. Μέχρι το τέλος του αιώνα τα αστρόπλοια του πέμπτου κύματος τεχνολογίας, τα νανοσκάφη, τα ιστία λέιζερ, οι κινητήρες ramjet και αντιύλης, θα κάνουν πραγματικότητα το ταξίδι μας πέρα από το Ηλιακό Σύστημα.

Αν θέλαμε κάποιον να μας αφηγηθεί το μέλλον της ανθρωπότητας, δεν θα μπορούσαμε να βρούμε πιο εμπνευσμένο από τον Μίτσιο Κάκου. Με μυαλό που πετά σε μεγάλα οράματα και πόδια καρφωμένα σε συμπαγή φυσική, αυτός ο διάσημος καθηγητής είναι η προσωποποίηση της εκλαϊκευμένης επιστήμης.

Με αξιοθαύμαστη σαφήνεια, γλαφυρότητα και αφηγηματικό σασπένς, ο Μίτσιο Κάκου μιλά για τα πιο «καυτά» θέματα των ταξιδιών στο βαθύ διάστημα, τους κινητήρες στρέβλωσης, τις σκουληκότρυπες, τον υπερχώρο, τα παράλληλα σύμπαντα. Εξάπτει τη φαντασία μας με τα εγκεκριμένα σχέδια κοσμικού αποικισμού της NASA και δεν διστάζει να μας σερβίρει πλουσιότατη τροφή για σκέψη:

Πώς θα επιβραδύνουμε τη διαδικασία της γήρανσης ώστε να αντέξουμε τις διαγαλαξιακές πτήσεις αιώνων; Πώς θα δράσουν τα ρομπότ με αυτεπίγνωση όταν, αντί να κατασκευάζουν εγκαταστάσεις ανθρώπινης διαβίωσης στον Άρη, «αποφασίσουν» να διαιωνίσουν το είδος τους και να χαράξουν σχέδια για το μέλλον τους, αγνοώντας τους προγραμματιστές τους;
Άραγε, θα κατακτήσουμε την ψηφιακή αθανασία καθώς –εγκαταλείποντας πλήρως το σώμα μας– θα τηλεμεταφέρουμε, μέσω ακτίνας λέιζερ, στα πέρατα του Σύμπαντος τον ψηφιακό χάρτη των εγκεφαλικών μας διασυνδέσεων, τις μνήμες, τη συνείδηση και τα συναισθήματά μας; Πόσο μακρινό είναι ένα τέτοιο μέλλον και πόσο ανθρώπινη θα είναι τότε η ανθρωπότητα;